ได้เห็นน้องๆ ที่ต้องเติบโตมา โดยไม่มีพ่อแม่คอยเลี้ยงดู รู้สึกสงสารน้องๆ เหล่านั้น...

ยิ่งได้เห็นอยู่กันเป็นกลุ่มหลายๆ คนยิ่งรู้สึกหดหู่ใจ ว่าทำไมโลกนี้ ประเทศนี้ จึงมี...

เด็กๆ ที่ถูกทอดทิ้งหรือพลัดพรากจากผู้ซึ่งเป็นพ่อแม่อยู่หลายคน...

ด้วยความไร้เดียงของเด็กๆ หลายคน คงยังไม่รู้อะไรมากนัก...

ว่าการเติบโตมาโดยไม่มีพ่อแม่อยู่เคียงข้างนั้น มันยากเย็นแค่ไหน...

มันเหมือนขาดสิ่งสำคัญในชีวิตไปสองอย่าง...

เลยนึกไปถึงตัวเอง ครั้งยังเด็กๆ ก็เติบโตมาโดยไม่มีทั้งสองอย่างเหมือนน้องๆ เค้า...

บางช่วงที่มองไปยังเด็กๆ เหล่านี้ ทำให้น้ำในตามันเอ่อออกมา แต่ไม่ปล่อยให้มันไหลออกมา...

เนื่องจากอายเพื่อนๆ น้องๆ ที่มาด้วย นี่ถ้าเรามาคนเดียว คงกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่...

ได้แต่หวังว่า น้องๆ เหล่านี้ จะต้องเติบโตขึ้นด้วยความเข้มแข็ง...

ขอให้สิ่งที่มาทดแทนสิ่งที่พวกเขาขาดหายไป คือความเข้มแข็ง...

เข็มแข็งที่จะใช้ชีวิตบนโลกใบนี้ต่อไป เป็นผู้ใหญ่ที่ดีในวันข้างหน้า...

และหวังว่าระหว่างนั้น คงมีคนแวะเวียนมาเล่นกับพวกเขาอยู่บ่อยๆ...

ดูสิ อยู่กันเยอะแยะ อยู่กันหลายคน แต่ทำไมรู้สึกได้ถึงความเหงานะ...

เข้มแข็งนะเจ้าเด็กน้อย...