Profiel van dear☆de@rcob@in☆Foto'sWeblogLijstenMeer  |  Extra Help |
|
28 juni พิมเสนที่เสียไป ไม่ได้แลกเกลือกลับมาเสมอ...ภายใต้ผมยาวที่ปกคลุมศีรษะของผมนั้น น้อยคนนักจะรู้ว่ามีแผลเป็นจากรอยเย็บทั้งหมด 6 เข็ม... แผลเป็นที่เกิดจาก คนที่เราเคยเรียกได้เต็มปากว่า"เพื่อน"... เพื่อนของผมคนนั้นชื่อว่า เน็ค... เน็คที่เคยเป็นเพื่อนเรียนด้วยกันมาในสมัย ปวช. ในวิทยาลัยเทคนิคต่างจังหวัดแห่งหนึ่ง... แต่เน็คโดนรีไทน์ให้ออกจากวิทยาลัย เนื่องจากผลการเรียนไม่ผ่านเกณฑ์... ตลอด 6 ปี ไม่เคยเจอเน็คเลย แต่ได้ข่าวคราวอยู่บ้างว่ามาเรียนต่ออยู่กรุงเทพฯ... จนกระทั่งเรามาเจอกัน ณ เมืองหลวงแห่งนี้ ความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนได้ถูกสานต่ออีกครั้ง... คำถามต่างๆ นานาพรั่งพรูออกมาจากปากเราสองคน สอบถามถึงเรื่องที่ผ่านมาในระยะ 6 ปี... เรากลับมาเป็นเพื่อนกันอีกครั้งหนึ่ง... จนกระทั่ง... เน็คกับป๊อกมีปัญหากัน มีเรื่องบางอย่างทำให้เน็คกับป๊อกไม่ลงรอยกัน... ผม ซึ่งเป็นคนกลางระหว่างเพื่อนทั้งสองคน พยายามไกล่เกลี่ยให้ทุกอย่างเหมือนเดิม... แต่มันสายไปแล้ว ทั้งสองเหมือนน้ำสองหม้อที่กำลังเดือด รอแค่สาดเข้าหากัน... เที่ยงคืนวันนั้น โทรศัพท์ในห้องผมดังขึ้น... "กูพร้อมแล้ว มึงไปบอกไอ้ป๊อกได้เลย ว่าจะชนกับกูเมื่อไหร่ ตอนนี้กูอยู่กับเพื่อนกูอีก 10 คน... เพื่อนที่มันพร้อมจะลุยกับกู" นี่คือคำทักทายในสายโทรศัพท์จากเน็ค ฟังก็รู้ว่าเมา... "เฮ้ย! อะไรของมึงเนี่ย ทำไมต้องถึงขนาดนี้ด้วยวะ เพื่อนกันทั้งนั้น" ผมตอบกลับ... ผมไม่รอเสียงตอบ "โตๆ กันแล้ว ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยวะ ปัญญาชนแล้วนะเว้ย"... "มึงจะไปบอกมันหรือไม่บอก ถ้ามึงไม่ไปบอกมัน หรือมึงจะวัดกับกู" เน็คสวนกลับมา... "อ๋อ นี่มึงเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นกูแล้วหรอ" ผมถามด้วยเสียงเรียบ... "กูว่ามึงกลับบ้านไปนอนก่อนดีกว่า แล้วพรุ่งนี้ตื่นมาค่อยว่ากัน ตอนเช้ากูก็ต้องทำงานอีก" ผมพยายามใจเย็นๆ แล้วพูดกับเน็คดีๆ... 6 โมงเช้าโทรศัพท์ในห้องดังขึ้นอีกครั้ง แต่เป็นเสียงที่โทรมาจากข้างล่างตึก... "มึงลงมาคุยกับกูหน่อย" เน็คพูดเรียบๆ ทางโทรศัพท์... "เดี๋ยวกูลงไป" ผมตอบด้วยอาการงัวเงีย... ผมจุดบุหรี่ ระหว่างที่กำลังนั่งลงริมฟุตบาทของที่จอดรถ ใต้ตึกที่ผมพักอยู่... "มึงโทรไปบอกไอ้ป๊อกแล้วยัง?" เน็คเอ่ยถามเป็นคำแรกที่เจอหน้าผม กลิ่นเหล้าฟุ้ง... "ยัง กูไม่รู้จะโทรไปทำไม" ผมพูดออกมาพร้อมควันบุหรี่... "มึงไม่อายเพื่อนหรอ ถ้าเพื่อนถามว่ามึงตีกันทำไม แม่งมาจากบ้านเดียวกัน จังหวัดเดียวกัน มาตีกันถึงที่นี่ โตๆ กันแล้ว มึงคิดว่าตีกันเสร็จจะได้อะไรขึ้นมาวะ" ผมจี้บุหรี่ลงกับพื้น... "งั้นมึงมาวัดกับกูตัวต่อตัว" ผมไม่คิดว่ามันจะพูดคำนี้ออกมา... "มึงจะเอางั้นหรอ" ผมมองหน้ามันแล้วถามออกมา... "หรือมึงไม่กล้า ลูกผู้ชายรึป่าววะ มา มึงมาวัดกับกู ต่อยกัน แล้วจบ เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม"... มันท้าทายเหมือนกับไม่เคยเป็นเพื่อนกัน... "กูจะบอกให้นะ กูต่อยกับมึงก็ได้ แต่ไม่ใช่เพราะกลัวมึงหาว่าไม่ใช่ลูกผู้ชาย แต่กูจะต่อยกับมึงเพราะมึงอยากต่อยกับกู แล้วขอให้จบกันตรงนี้ มึงอย่าไปหาเรื่องไอ้ป๊อกอีก... อีกอย่างนึงถ้าจบแล้ว กูกับมึงก็ไม่เหลือคำว่าเพื่อนต่อกัน"... ผมตัดสินใจฝืนคำโบราณที่ว่า อย่าเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือ... ผมถอดรองเท้าแตะ พร้อมกับบอกให้มันถอดแหวนกับนาฬิกา... มันถอดไปยิ้มไป รอยยิ้มของมันแทบไม่เหลือความเป็นเพื่อนต่อกัน... คนที่เคยเรียกว่าเพื่อน ยืนประจันหน้าอยู่ตรงหน้าผม ต่างคนต่างมองตากัน... และแล้วสิ่งที่มันต้องการก็เริ่มขึ้น... "กูจะไม่ต่อยมึงก่อน แต่กู..." ยังไม่ทันสิ้นเสียง มันก็ผลักอกผมกระเด็นออกมา... ผมตั้งหลักได้ จึงสวนหมัดไปที่ใบหน้าของมันอย่างจัง รู้สึกถึงเสียงกระดูกที่มือกระทบกระดูกที่หน้าของมัน... มันถึงกับหน้าหงาย ผมรู้สึกสงสารเพื่อนขึ้นมาในทันที... ไม่ทันจะรู้สึกสงสารได้เต็มที่ มันก็ต่อยกลับมายังหน้าของผมคืนเช่นกัน... ไม่มีความรู้สึกเจ็บ ทุกหมัดที่มากระทบ ชาไปหมด ต่อยกันไปมาอยู่อย่างนั้นประมาณ 15 นาที... ต่างฝ่ายต่างรักษาระยะห่าง ผมยืนตั้งหลักอยู่ข้างกำแพง... ในระยะเวลาอันรวดเร็วที่ผมเผลอ รู้สึกตัวอีกที มันกำลังจับหัวผมโขกกับขอบกำแพง... ปึกกกก! เสียงก้องในหัวผม มันผละตัวออกจากผม พร้อมดูผลงานของมัน... ไม่รู้สึกอะไรนอกจากชา ผมยกมือปาดเหงื่อที่กำลังไหลมาข้างคิ้ว... แต่สิ่งที่เห็น ไม่ใช่เหงื่อ แต่กลับกลายเป็นเลือด... "มึง พอใจแล้วยัง เลือดหัวกูออกแล้ว" ผมถามมัน... "..." มันเงียบ... ผมนั่งลงริมกำแพง แล้วจุดบุหรี่... "เลือดมึงไหล" มันบอกผม ผมเงียบ... มันลงมานั่งข้างๆ แล้วยื่นมือมาทำท่าจะจับมือผมแล้วเอ่ยว่า "เหมือนเดิมนะเพื่อน"... ผมสูบบุหรี่ ไม่พูดอะไรสักคำ... บุหรี่หมดตัว ผมจี้ลงพื้น แล้วเดินจากมันมาโดยไม่เอ่ยอะไรเลย... ผมขึ้นไปแต่งตัว แล้วลงมาเรียกแท็กซี่ ไปโรงพยาบาล... เย็บ 6 เข็ม... ตั้งแต่นั้นมา คำว่าเพื่อนก็จบลง... หลังจากผ่านเหตุการณ์นี้มาได้ ผมเสียสิ่งหนึ่งไป แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมได้มา... แน่นอน สิ่งที่เสียไป คือคำว่าเพื่อน แต่สิ่งที่ผมได้มานั่นก็คือ... การได้รู้ว่า การที่เรายอมแลกในสิ่งที่คาดว่าคงได้กลับมา ถึงไม่มากเท่าสิ่งที่เสียไป... บางที มันกลับไม่ได้อะไรเลย... (22) reactiesMeld je aan bij Windows Live ID om een reactie toe te voegen (als je Hotmail, Messenger of Xbox LIVE gebruikt, heb je al een Windows Live ID). Aanmelden Heb je geen Windows Live ID? Maak er nu een aan
Links naar je weblogDe URL voor de link naar dit weblogitem is: http://dearcobain.spaces.live.com/blog/cns!64F2A62636EE1596!1801.trak Weblogs die naar dit item verwijzen
|
|
|
