Profiel van dear☆de@rcob@in☆Foto'sWeblogLijstenMeer ![]() | Help |
|
|
☆de@rcob@in☆be myself by myself... 29 mei ที่นี่ เคยมีเรื่องราว...นานแค่ไหนแล้ว ที่เรื่องราวได้ห่างหายไปจากที่นี่...นานแค่ไหนแล้ว ที่ไม่ได้เห็นคำทักทาย...ฉันไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง ฉันไม่รู้จะพิมพ์ต่อไปยังไง...ในเมื่อจิตใจของฉันตอนนี้ มันไม่ปกติ...เรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นที่นี่ ก็คงจะต้องจางหายไปพร้อมกับตัวฉัน...
ทุกลมหายใจเข้าออกของฉัน ฉันเติบโตขึ้น...ทุกลมหายใจเข้าออกของฉัน มีคนนึงแก่ลง...ฉันคิดถึงย่า...อยาก pause ทุกอย่างเอาไว้...อยากหยุดลมหายใจไว้ก่อน...อยากนอนหลับไปนานๆ...ฉันเหนื่อย...
แล้วสักวันจะไปหา...
ลาก่อน...
28 juni พิมเสนที่เสียไป ไม่ได้แลกเกลือกลับมาเสมอ...ภายใต้ผมยาวที่ปกคลุมศีรษะของผมนั้น น้อยคนนักจะรู้ว่ามีแผลเป็นจากรอยเย็บทั้งหมด 6 เข็ม... แผลเป็นที่เกิดจาก คนที่เราเคยเรียกได้เต็มปากว่า"เพื่อน"... เพื่อนของผมคนนั้นชื่อว่า เน็ค... เน็คที่เคยเป็นเพื่อนเรียนด้วยกันมาในสมัย ปวช. ในวิทยาลัยเทคนิคต่างจังหวัดแห่งหนึ่ง... แต่เน็คโดนรีไทน์ให้ออกจากวิทยาลัย เนื่องจากผลการเรียนไม่ผ่านเกณฑ์... ตลอด 6 ปี ไม่เคยเจอเน็คเลย แต่ได้ข่าวคราวอยู่บ้างว่ามาเรียนต่ออยู่กรุงเทพฯ... จนกระทั่งเรามาเจอกัน ณ เมืองหลวงแห่งนี้ ความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนได้ถูกสานต่ออีกครั้ง... คำถามต่างๆ นานาพรั่งพรูออกมาจากปากเราสองคน สอบถามถึงเรื่องที่ผ่านมาในระยะ 6 ปี... เรากลับมาเป็นเพื่อนกันอีกครั้งหนึ่ง... จนกระทั่ง... เน็คกับป๊อกมีปัญหากัน มีเรื่องบางอย่างทำให้เน็คกับป๊อกไม่ลงรอยกัน... ผม ซึ่งเป็นคนกลางระหว่างเพื่อนทั้งสองคน พยายามไกล่เกลี่ยให้ทุกอย่างเหมือนเดิม... แต่มันสายไปแล้ว ทั้งสองเหมือนน้ำสองหม้อที่กำลังเดือด รอแค่สาดเข้าหากัน... เที่ยงคืนวันนั้น โทรศัพท์ในห้องผมดังขึ้น... "กูพร้อมแล้ว มึงไปบอกไอ้ป๊อกได้เลย ว่าจะชนกับกูเมื่อไหร่ ตอนนี้กูอยู่กับเพื่อนกูอีก 10 คน... เพื่อนที่มันพร้อมจะลุยกับกู" นี่คือคำทักทายในสายโทรศัพท์จากเน็ค ฟังก็รู้ว่าเมา... "เฮ้ย! อะไรของมึงเนี่ย ทำไมต้องถึงขนาดนี้ด้วยวะ เพื่อนกันทั้งนั้น" ผมตอบกลับ... ผมไม่รอเสียงตอบ "โตๆ กันแล้ว ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยวะ ปัญญาชนแล้วนะเว้ย"... "มึงจะไปบอกมันหรือไม่บอก ถ้ามึงไม่ไปบอกมัน หรือมึงจะวัดกับกู" เน็คสวนกลับมา... "อ๋อ นี่มึงเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นกูแล้วหรอ" ผมถามด้วยเสียงเรียบ... "กูว่ามึงกลับบ้านไปนอนก่อนดีกว่า แล้วพรุ่งนี้ตื่นมาค่อยว่ากัน ตอนเช้ากูก็ต้องทำงานอีก" ผมพยายามใจเย็นๆ แล้วพูดกับเน็คดีๆ... 6 โมงเช้าโทรศัพท์ในห้องดังขึ้นอีกครั้ง แต่เป็นเสียงที่โทรมาจากข้างล่างตึก... "มึงลงมาคุยกับกูหน่อย" เน็คพูดเรียบๆ ทางโทรศัพท์... "เดี๋ยวกูลงไป" ผมตอบด้วยอาการงัวเงีย... ผมจุดบุหรี่ ระหว่างที่กำลังนั่งลงริมฟุตบาทของที่จอดรถ ใต้ตึกที่ผมพักอยู่... "มึงโทรไปบอกไอ้ป๊อกแล้วยัง?" เน็คเอ่ยถามเป็นคำแรกที่เจอหน้าผม กลิ่นเหล้าฟุ้ง... "ยัง กูไม่รู้จะโทรไปทำไม" ผมพูดออกมาพร้อมควันบุหรี่... "มึงไม่อายเพื่อนหรอ ถ้าเพื่อนถามว่ามึงตีกันทำไม แม่งมาจากบ้านเดียวกัน จังหวัดเดียวกัน มาตีกันถึงที่นี่ โตๆ กันแล้ว มึงคิดว่าตีกันเสร็จจะได้อะไรขึ้นมาวะ" ผมจี้บุหรี่ลงกับพื้น... "งั้นมึงมาวัดกับกูตัวต่อตัว" ผมไม่คิดว่ามันจะพูดคำนี้ออกมา... "มึงจะเอางั้นหรอ" ผมมองหน้ามันแล้วถามออกมา... "หรือมึงไม่กล้า ลูกผู้ชายรึป่าววะ มา มึงมาวัดกับกู ต่อยกัน แล้วจบ เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม"... มันท้าทายเหมือนกับไม่เคยเป็นเพื่อนกัน... "กูจะบอกให้นะ กูต่อยกับมึงก็ได้ แต่ไม่ใช่เพราะกลัวมึงหาว่าไม่ใช่ลูกผู้ชาย แต่กูจะต่อยกับมึงเพราะมึงอยากต่อยกับกู แล้วขอให้จบกันตรงนี้ มึงอย่าไปหาเรื่องไอ้ป๊อกอีก... อีกอย่างนึงถ้าจบแล้ว กูกับมึงก็ไม่เหลือคำว่าเพื่อนต่อกัน"... ผมตัดสินใจฝืนคำโบราณที่ว่า อย่าเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือ... ผมถอดรองเท้าแตะ พร้อมกับบอกให้มันถอดแหวนกับนาฬิกา... มันถอดไปยิ้มไป รอยยิ้มของมันแทบไม่เหลือความเป็นเพื่อนต่อกัน... คนที่เคยเรียกว่าเพื่อน ยืนประจันหน้าอยู่ตรงหน้าผม ต่างคนต่างมองตากัน... และแล้วสิ่งที่มันต้องการก็เริ่มขึ้น... "กูจะไม่ต่อยมึงก่อน แต่กู..." ยังไม่ทันสิ้นเสียง มันก็ผลักอกผมกระเด็นออกมา... ผมตั้งหลักได้ จึงสวนหมัดไปที่ใบหน้าของมันอย่างจัง รู้สึกถึงเสียงกระดูกที่มือกระทบกระดูกที่หน้าของมัน... มันถึงกับหน้าหงาย ผมรู้สึกสงสารเพื่อนขึ้นมาในทันที... ไม่ทันจะรู้สึกสงสารได้เต็มที่ มันก็ต่อยกลับมายังหน้าของผมคืนเช่นกัน... ไม่มีความรู้สึกเจ็บ ทุกหมัดที่มากระทบ ชาไปหมด ต่อยกันไปมาอยู่อย่างนั้นประมาณ 15 นาที... ต่างฝ่ายต่างรักษาระยะห่าง ผมยืนตั้งหลักอยู่ข้างกำแพง... ในระยะเวลาอันรวดเร็วที่ผมเผลอ รู้สึกตัวอีกที มันกำลังจับหัวผมโขกกับขอบกำแพง... ปึกกกก! เสียงก้องในหัวผม มันผละตัวออกจากผม พร้อมดูผลงานของมัน... ไม่รู้สึกอะไรนอกจากชา ผมยกมือปาดเหงื่อที่กำลังไหลมาข้างคิ้ว... แต่สิ่งที่เห็น ไม่ใช่เหงื่อ แต่กลับกลายเป็นเลือด... "มึง พอใจแล้วยัง เลือดหัวกูออกแล้ว" ผมถามมัน... "..." มันเงียบ... ผมนั่งลงริมกำแพง แล้วจุดบุหรี่... "เลือดมึงไหล" มันบอกผม ผมเงียบ... มันลงมานั่งข้างๆ แล้วยื่นมือมาทำท่าจะจับมือผมแล้วเอ่ยว่า "เหมือนเดิมนะเพื่อน"... ผมสูบบุหรี่ ไม่พูดอะไรสักคำ... บุหรี่หมดตัว ผมจี้ลงพื้น แล้วเดินจากมันมาโดยไม่เอ่ยอะไรเลย... ผมขึ้นไปแต่งตัว แล้วลงมาเรียกแท็กซี่ ไปโรงพยาบาล... เย็บ 6 เข็ม... ตั้งแต่นั้นมา คำว่าเพื่อนก็จบลง... หลังจากผ่านเหตุการณ์นี้มาได้ ผมเสียสิ่งหนึ่งไป แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมได้มา... แน่นอน สิ่งที่เสียไป คือคำว่าเพื่อน แต่สิ่งที่ผมได้มานั่นก็คือ... การได้รู้ว่า การที่เรายอมแลกในสิ่งที่คาดว่าคงได้กลับมา ถึงไม่มากเท่าสิ่งที่เสียไป... บางที มันกลับไม่ได้อะไรเลย... 08 mei เล่นกับน้อง ย้อนมองตัวเอง...เมื่อวันอาทิตย์ที่ 6 พฤษภาคมที่ผ่านมา ได้ไปร่วมกิจกรรม a board project #01...
โครงการเล่นกับน้อง กับเวบบอร์ด a day ณ บ้านเด็กอ่อนรังสิต...
ได้เห็นน้องๆ ที่ต้องเติบโตมา โดยไม่มีพ่อแม่คอยเลี้ยงดู รู้สึกสงสารน้องๆ เหล่านั้น... ยิ่งได้เห็นอยู่กันเป็นกลุ่มหลายๆ คนยิ่งรู้สึกหดหู่ใจ ว่าทำไมโลกนี้ ประเทศนี้ จึงมี... เด็กๆ ที่ถูกทอดทิ้งหรือพลัดพรากจากผู้ซึ่งเป็นพ่อแม่อยู่หลายคน...
ด้วยความไร้เดียงของเด็กๆ หลายคน คงยังไม่รู้อะไรมากนัก... ว่าการเติบโตมาโดยไม่มีพ่อแม่อยู่เคียงข้างนั้น มันยากเย็นแค่ไหน... มันเหมือนขาดสิ่งสำคัญในชีวิตไปสองอย่าง...
เลยนึกไปถึงตัวเอง ครั้งยังเด็กๆ ก็เติบโตมาโดยไม่มีทั้งสองอย่างเหมือนน้องๆ เค้า... บางช่วงที่มองไปยังเด็กๆ เหล่านี้ ทำให้น้ำในตามันเอ่อออกมา แต่ไม่ปล่อยให้มันไหลออกมา... เนื่องจากอายเพื่อนๆ น้องๆ ที่มาด้วย นี่ถ้าเรามาคนเดียว คงกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่...
ได้แต่หวังว่า น้องๆ เหล่านี้ จะต้องเติบโตขึ้นด้วยความเข้มแข็ง... ขอให้สิ่งที่มาทดแทนสิ่งที่พวกเขาขาดหายไป คือความเข้มแข็ง... เข็มแข็งที่จะใช้ชีวิตบนโลกใบนี้ต่อไป เป็นผู้ใหญ่ที่ดีในวันข้างหน้า... และหวังว่าระหว่างนั้น คงมีคนแวะเวียนมาเล่นกับพวกเขาอยู่บ่อยๆ...
ดูสิ อยู่กันเยอะแยะ อยู่กันหลายคน แต่ทำไมรู้สึกได้ถึงความเหงานะ...
เข้มแข็งนะเจ้าเด็กน้อย... 05 april บางเรื่องที่คุณอาจไม่รู้เกี่ยวกับ Nirvana และ Kurt Cobain...บางเรื่องที่คุณอาจไม่รู้เกี่ยวกับ Nirvana และ Kurt Cobain...
3. เคิร์ทป่วยเป็นโรค Narcolepsy คือ สภาพการหลับหมดสติไปเมื่อเกิดอาการเกร็งมาก ๆ 4. Kurt และ Krist Novoselic เคยอยู่วง Skid Row มาก่อน แต่ไม่ใช่ Skid Row 5. Kurt เคยทำงานเป็นเด็กขนของให้กับวงกรันจ์ที่เขาเคารพมาก คือ The Melvins
7. Jason Everman ได้เครดิตในฐานะมือกีตาร์ในอัลบั้มชุด Bleach แม้ว่าเขาจะไม่ได้ร่วมบันทึกเสียงด้วย 8. Jason Everman ผู้นี้ เคยได้ร่วมงานกับวง Soundgarden ในช่วงปี 1989-1990
10. วง Nirvana มีมือกลองมาแล้ว 5 คนดังนี้ Aaron Burckhard (1987-1988), Chad Channing (1988-1990), Dan Peters (1990), Dale Crover (1990), 11. มือเบสของวง Soundgarden คือ Ben Shepherd เกือบได้ร่วมวง Nirvana ในปี 1989 แต่ทางวงได้รับคำแนะนำว่า ควรจะคงความเป็นวงสามชิ้นเอาไว้ดีกว่า 12. Kurt Cobain และ Krist Novoselic เคยได้ร่วมงานกับ Mark Lanegan และ Mark Pickerel นักร้องและอดีตมือกลองแห่งวง Screaming Trees 13. เมื่อปี 1988 Kurt เปลี่ยนคำสะกดชื่อของเขาเป็น Kurdt Kobain และในปี 1989 14. ปี 1993 Chris Novoselic เปลี่ยนชื่อของเขาเป็น Krist Novoselic ตามการออกเสียงของชาว Croatian
16. Courtney เคยเข้าร่วมการคัดเลือกตัวผู้แสดงบท Nancy Spungen
19. มกราคม 1994 ในบทสัมภาษณ์ของนิตยสาร Rolling Stone เคิร์ตอ้างว่าเขาเลิกยาได้แล้ว และกำลังรักษาด้วยยาชนิดใหม่อยู่ ปัญหาเรื่องกระเพาะของเขาก็ดีขึ้น และเขาหวังว่าจะเป็นอิสระจากความเจ็บปวดได้ในอนาคต 20. ในช่วงแรก ๆ เคิร์ทพยายามที่จะร้องเพลงด้วยสำเนียงอังกฤษ เพราะเขาคิดว่าเสียงแบบอเมริกัน ฟังไม่เป็นพังก์ร็อคพอ 21. ชื่ออัลบั้ม Bleach ได้มาจากคำว่า "Bleach your works" ซึ่งเป็นชื่อแคมเปญหลีกเลี่ยงการแพร่กระจายของเชื้อโรคในซานฟรานซิสโกที่ทางวงไปเห็นเข้า
23. Dave และ Kurt เคยไปดูโชว์ของ Tobi Vail แห่งวง Bikini Kill ที่โอลิมเปีย Dave
25. Nirvana บันทึกอัลบัม Nevermind ที่ Sound City ใน California ซึ่งเป็นสตูดิโอที่ Evil Knievel นักแสดงมอเตอร์ไซต์ผาดโผนฮีโร่วัยเด็กของเคิร์ท เคยมาตัดแผ่น 26. เพลง Stay Away ตอนแรกใช้ชื่อว่า Pay To Play เนื้อร้องถูกเปลี่ยนในวินาทีสุดท้ายที่สตูดิโอ 27. ทางวงเกือบจะเขี่ยเพลง Smells Like Teen Spirit ออกจากอัลบัม Nevermind 28. Nevermind มิกซ์โดย Andy Wallace ซึ่งต่อมาเคิร์ทไม่ถูกใจกับเสียงที่ Wallace มิกซ์ให้ เขาว่าฟังเหมือน Motley Crue มากกว่าพังก์ร็อค
31. Nirvana ถูกถีบส่งออกมาจากงานเลี้ยงฉลองวาระการออกขายอัลบัมชุด Nevermind 32. เคิร์ทเลือก Steve Albini มาโปรดิวซ์งานชุด In Utero ให้ เพราะเคิร์ทเป็นแฟนเพลงของ Albini ตั้งแต่ตอนที่เขาอยู่วง Big Black เขาเป็นพนักงานบันทึกเสียงให้กับชิคาโก ทัช แอนด์ โก เคยทำงานกับ The Jesus Lizard, Helmet, Superchunk, Mule,
37. เคิร์ทพบว่าตัวเองชอบเพลงheavy metal เมื่อแผ่นเสียงของวง Aerosmith, Led Zeppelin, Black Sabbath และ Kiss ส่งมาที่บ้าน เพราะพ่อของเขาสมัครเป็นสมาชิกการสั่งซื้อทางไปรษณีย์ 38. เขาแต่งเพลงพังค์ครั้งแรก โดยจินตนาการเอาว่าเสียงของมันจะเป็นอย่างไร 39. ตอนแรก เวนดีแม่ของโคเบนไม่เห็นด้วยกับการร้องเพลงของโคเบน เธอเคยแนะนำเขาว่า น่าจะเล่นกีตาร์เฉย ๆ ดีกว่า 40. ตอนที่เคิร์ทได้ไปซ้อมเพื่อจะเข้าร่วมกับวง The Melvins ครั้งแรกนั้นห่วยมาก 41. เคิร์ทมีความประทับใจประหลาด ๆ เกี่ยวกับเต่า เขาเคยเลี้ยงเอาไว้หกตัวในอ่างอาบน้ำ
43. เคิร์ทเคยคิดว่าเพลงของ Nirvana จะไม่มีอิทธิพลต่อวงการเพลงร็อค 44. ซิงเกิลแรกสุดของ Nirvana คือ Love Buzz/Big Cheese ซึ่งออกขายในปี 1988 โดยสังกัด Sup Pop แต่ก่อนหน้านั้นเพลง Spank Thru
21 november me (again)...10 ปีหลังจากพ่อจากไป...
แม่ก็ป่วยเป็นโรคไต เจ็บออดๆ แอดๆ มาตลอด...
เวลาแม่ปวดท้องมากๆ แม่ก็จะถูกส่งเข้าโรงพยาบาล...
เหตุการณ์เหล่านี้จึงกลายเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับผม...
เวลาที่แม่กลับมาจากโรงพยาบาล ผมก็จะเล่าให้แม่ฟังว่า...
เมื่อคืนนี้ผมฝันอะไรบ้าง แล้วแม่ก็จะเล่าให้ฟังว่า แม่ฝันอะไรบ้าง...
วันนั้น...เป็นเวลาประมาณตีสี่...
แม่ปลุกผมขึ้นมาเนื่องจากแม่มีอาการปวดท้องอย่างรุนแรง...
ผมลุกขึ้นมาโดยไม่มีอาการงัวเงียแม้แต่น้อย...
หลังจากได้สติจึงวิ่งไปเรียกลุงซึ่งอยู่บ้านข้างๆ...
ลุงตื่นขึ้นมาและเอารถมอเตอร์ไซด์ขี่พาแม่ไปส่งที่ รพ.ในอำเภอ...
เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วมาก เร็วจนไม่ได้พูดอะไรกับแม่มากเท่าไร...
ตอนกลางวันวันนั้น ป้าเลยส่งผมไปอยู่กับย่าซึ่งอยู่ห่างออกไปประมาณ 8 กม....
ตกเย็นวันเดียวกัน ผมกำลังอาบน้ำแล้วนึกอะไรไปเรื่อยเปื่อย...
ได้ยินเสียงลุงมาเรียกย่าที่หน้าบ้าน ปกติลุงไม่เคยมาที่นี่บ่อยนัก...
เริ่มสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี รีบออกจากห้องน้ำ...
ลุงเดินมาหา พร้อมย่าเดินตามมา ลุงบอกว่า...
"แม่เสียแล้วนะ ตอนนี้อยู่ที่วัด"...
ผมพูดไม่ออก ไม่มีน้ำตา รู้สึกว่าชาไปทั้งตัว...
ขึ้นไปแต่งตัวบนบ้าน นึกอะไรไม่ออก เลยถามย่าว่า...
"ย่า แล้วลูกจะอยู่กับใคร"...
ย่าตอบกลับมาว่า "ก็อยู่กับย่าไง ย่าเลี้ยงดูเอง"...
ระหว่างที่ซ้อนมอเตอร์ไซด์ไปกับลุง เพื่อไปที่วัด...
เหมือนตัวเองต้องการความแน่ใจ เลยถามลุงอีกครั้งว่า...
"ลุง แม่เสียแล้วจริงๆ ใช่มั้ย"...
ด้วยคำตอบของลุง ทำให้ผมแน่ใจ...
"เสียแล้วจริงๆ เสียเมื่อตอนเย็น ตอนนี้อยู่ที่วัด"...
สิ้นคำตอบของลุง ไม่รู้น้ำมาจากไหน ไหลพรั่งพรูออกมาจากดวงตา...
พูดกับตัวเองในใจ "แม่เราเสียแล้วนะ"...
เรื่องความฝันที่จะเล่าให้แม่ฟัง...
ฝันว่าเห็นแม่แต่งชุดสีขาวสวยงาม กำลังยิ้มให้ผม...
คงไม่ได้เล่าให้แม่ฟังแล้ว...
คำถามที่จะถามแม่ว่า เมื่อคืนแม่ฝันว่าอะไร...
คงไม่ได้ถามแล้ว...
ไม่เสียใจเลย ถ้าก่อนหน้านั้น ได้บอกแม่ว่า...
"รักแม่นะ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงลูกนะ"...
แม่คงเป็นห่วงเรา เพราะแม่นอนตาไม่หลับ...
รักแม่...
|
ทักทายกันหน่อยวัยรุ่น ^0^/
PoR ..zegt:
บังเอิญว่าลิงค์ไปลิงค์มาก็มาเจอสเปซของคุณเข้า
ก็เลยถือโอกาส ประชาสัมพันธ์งาน Nirvana Tribute Concert # 7 ซะเลย 555
ขอรบกวนพื้นที่ด้วยนะคะ http://www.thaimisc.com/freewebboard/php/vboard.php?user=Nirvana
19 Jan.
134340 ...zegt:
อ่ะ...
ตามมาทักทายนะคะ
15 Okt.
mangkud _Lamoodzegt:
คนข้างล่างน่ารัก ครับ เจ ้าของที่นี้ก็สวย อิ อิ
1 Okt.
tean tirazegt:
คิดถึงฮับ
27 Sept.
Yamashita m.zegt:
เปรี้ยงๆๆๆ นี้แหนะๆๆๆๆ
ปร้างๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]()
11 Sept.
|
|||||||||
|
|